రసన

  ఘల్ ... ఘల్ ... ఘల్ ... ఉండుండి వినిపిస్తోంది గజ్జల శబ్దం . భగ్గుమంటూ మంటలు నాలుకలు చాస్తూ ఎగసాయి . ఆ వెంటనే హృదయవిదారకమైన రోదనలు . " కాపాడండి ... కాపాడండి " ఒకరు కాదు ... ఇద్దరుముగ్గురు మహిళలు భయవిహ్వలంగా అరుస్తున్నారు . పెట్రోలింగ్ డ్యూటీ ముగించుకుని నేను బస చేసిన లాడ్జికి బైక్ మీద వెళ్తున్న నాకు గుండె గుభిల్లుమంది . రోడ్డుకు సుమారు నలభై అడుగుల దూరంలో కనిపిస్తున్న ఆ పురాతన జమీందారీ బంగళా నుంచే ఈ వింతలు వినిపించి , కనిపిస్తున్నాయి . దెయ్యాలున్నాయన్న వారితో సాధారణంగా నేను ఏకీభవించను . అయితే అది అది నలుగురిలో ఉన్నప్పుడు మాత్రమే . ఇప్పుడు నేను ఒంటరిగా ఉన్నాను . పైగా టైం రాత్రి పన్నెండు దాటుతోంది . భయం ఎక్కువవుతుండగా బైక్ వేగం పెంచి ముందుకు దూకించి కాస్త దూరంలో ఆపాను . ఆపదలో ఉన్నవారిని ఆదుకోవడం నా విధి . గతంలో జమీందారుల అజమాయిషీలో ఉన్న ఈ పట్టణంలో రెండు రోజుల క్రితమే ఎస్సై గా జాయిన్ అయ్యాను . శివార్లలో ఉండే లాడ్జి గదిలో తాత్కాలిక బస . పట్టణ మ్యాప్ , చరిత్ర ఇంకా పరిచయం కావాల్సి ఉంది . ఒకవేళ ఆ పురాతన జమీందారీ బంగళాలో ఎవరైనా జమీందారీ వంశస్థులు నివశిస్తూ ఉంటే ... వారికి ...

  లోపలికి ఎక్కాము. రెండు వారలా అటూఇటూ ఉన్న బెడ్లమీదా , కిందా అంతా రక్తం మరకలు. చెమ్మగా ఉన్న లోపలిభాగం , కడిగినట్లు తెలుస్తోంది కానీ , అప్పటికే గడ్డకట్టిన మరకలు పూర్తిగా పోలేదు. ఒకటా రెండా ఎనిమిది మృత దేహాలు. లోయలో , ఆ కన్నుగానని ఆ రాత్రిపూట... బీభత్స భయానక దృశ్యం కట్టెదుట మళ్ళీ కనబడి ఒళ్ళు జలదరించింది. మొబైళ్ళు , టార్చిలైట్ల వెలుగుచీకట్ల నడుమ , ఎరుపూనలుపులు కలగలిసిన రక్తం పులుముకున్న మానవ దేహాలు... కాళ్ళుచేతులు విరిగి , తలలు పగిలి... సరిగ్గా గుర్తులేదు కానీ ఐదారేళ్లయింది ఇది జరిగి. పాలారు-కంగుంది మధ్య లోయలో మామిడి లోడుతో వెళ్తున్న వెహికల్   అదుపు తప్పి పడిపోయిందట. అందులో పైన మూటలమీద కూర్చుని ప్రయాణిస్తున్న కూలీలు , డ్రైవరు , క్లినరుతో   సహా మొత్తం 28 మంది చనిపోయారట. రాత్రి ఎనిమిదిన్నర గంటలు దాటుతుండగా అందిన సమాచారం. కుప్పానికి కనీసం ఇరవై కిలోమీటర్ల దూరం. మెలికలు తిరిగిన సన్నటి గుట్టల మార్గం. కన్ను పొడుచుకున్నా కానరాని చిమ్మ చీకట్లు. తప్పదు... వెళ్ళాలి , వెళ్లి తీరాలి. మామూలు సంఘటన ఇఛ్చి ఊరుకోవడం కాదు.   వేరే జర్నలిస్టులెవరూ ఇవ్వలేని మానవీయ కథనం ఫైల్ చేయా...