గోపాళీయం

అన్నా ఫ్రాంక్ ఒక జర్మన్ యూదు బాలిక. 1933 లో హిట్లర్ నాయకత్వంలో నాజీ పార్టీ అధికారాన్ని హస్తగతం చేసుకుంది. జర్మనీలో యూదుల నిర్మూలనకు పూనుకుంది. ఫ్రాంక్ కుటుంబంతోపాటు మరో కుటుంబం... మొత్తం 8 మంది సభ్యులు రహస్య జీవనంలోకి వెళ్లిపోయారు. ఎప్పుడు ఎవరొచ్చి పట్టుకుపోతారో... ఏ బాంబు వచ్చి మీద పడుతుందో, ఏ విమానం నెత్తిమీద కూలుతుందో. క్షణం... క్షణం... భయం... భయం. అప్పటికి 13 ఏళ్ల బాలిక అయిన అన్నా, సాధారణ జీవనంలో ఉన్నప్పుడు తన పుట్టిన రోజున 1942, జూన్ 12న ప్రారంభించిన డైరీ ఇది. తర్వాత కొన్నిరోజులకే రహస్య జీవనంలోకి వెళ్లిపోయినా... 1944 ఆగస్టు 4 దాకా రెండు సంవత్సరాలా రెండు నెలలపాటు రాయడం కొనసాగించింది పట్టు విడవకుండా. ఆపైన నాజీలకు పట్టుబడి, కుటుంబ సభ్యులతో వేరై నిర్బంధంలోకి నెట్టబడిందా చిన్నారి. అక్కడే టైఫస్ వ్యాధితో చనిపోయింది దురదృష్టవంతురాలు అన్నా ఫ్రాంక్. బాధ... ఆవేదన... కోపం... ప్రేమ... నిస్సహాయత... నిర్లిప్తత... ఆశ... నిరాశ... కౌమార దశలోని బాలిక అంతరంగ ఆవిష్కరణ ఈ డైరీ. నాటి దారుణ చరిత్రకు సాక్షీభూతం. అంతటి దుర్భర పరిస్థితుల్లోనూ ముట్టడిస్తున్న చావు భయాన్ని ఎదిరిస్తూ భవిష్యత్తు మీద ఆశను చివరిదాక...

జెన్ జీ విఘ్నేష్ అయినా విఘ్నాలు తప్పలేదు. పాపం అతడికి కూడా తట్టుకోలేని ఆపద వొచ్చి మీద పడిందట. మంచుకొండ ఇక ఏమాత్రం సేఫ్ కాదని వాపోతున్నాడు. ఇంతకీ ఆయనకొచ్చిన కష్టమేమిటి? ఇవాళ్టి ఆంధ్రజ్యోతి దినపత్రికలో నా వార్తాకథనం👇 హాయ్.. బ్రో! * జెన్ జీ విఘ్నేష్ టాక్ కుప్పం, సెప్టెంబరు 13 (ఆంధ్రజ్యోతి): హాయ్ బ్రో.. గుడ్ మాణింగ్. వచ్చే దారంతా చెరువులు ఎండి బావురుమంటున్నాయి. భూములు బీళ్లై నోళ్లు తెరిచాయి. పెట్టిన పంటలు నిలువునా ఎండి మోడులే మిగిలాయి. ఎటుచూసినా కరువు విలయతాండవం. పల్లెలు, పట్టణాలనే తేడా లేకుండా డస్సిపోయిన జనం. దానికి మమ్మేం చేయ మంటావు, విధి రాత, మా ఖర్మ అంటావా. కరెక్ట్.. ఎల్ నినో ఇలా కాలాన్ని ఎండబెట్టేసింది. కానీ బ్రో.. అలా డీలా పడిపోతే ఎలా? నేను ఉన్నా కదా.. చూసుకుందాం లే. అలాగని అంతా మార్చేస్తానని చెప్పడం లేదు బ్రో. 'మానవ ప్రయత్నం లేనిదే దేవుడైనా ఏం చేయగలడు?' అని మా అంకుల్ శ్రీకృష్ణ భగవద్గీతలో అన్నట్లున్నాడు. చెబుతున్నా కదా బ్రో.. ముందుగా మారాల్సింది మీరు.. మీ అలవాట్లే. నన్ను చూశారా? జెన్ జీ విఘ్నేష్ ని. అయినా ఇప్పటికీ పత్రి పూజంటే నాకిష్టం. బియ్యప్పిండితో చేసిన ఉండ్రాళ్లంటే మహా ...

కృష్ణ సౌందర్యానికి గోపికలందరూ మూర్చనలు పోయారట. తీరుకొక్క రూపుతో బహురూపిగా మారిన కన్నయ్య వారితో రాసలీలలాడి ముచ్చట తీర్చాడట. రాధ అందమేమైనా చిన్నదా చితకదా. ఆ లీలామానుష విగ్రహుడినే వశీకరించేసింది కదా. మరి అంతటి అద్భుత సౌందర్యానికి ఆఫ్ట్రాల్ గోపాలురు... ఫిదా కాకుండా ఉంటారా? అటువంటప్పుడు రాధ కూడా ఆ గోపాలుర ఆశ తీర్చడానికి వారందరితో కలిసి బహురూపదారియై రాసలీల నృత్యం చేస్తే... కృష్ణుడు గోపికలను చేసినట్టే గోపాలురందరినీ సంతృప్తి పరిస్తే... అప్పుడు ఆ కృష్ణుడు రాధను మరింతగా అక్కున అదుముకుని చుంబనాలు కురిపించేవాడా... లేక అరచి గోలచేసి గెటవుట్ అనేవాడా... ఇవేవీ కాక శాలువ భుజాన వేసుకుని, వేణువు అధరాన చేర్చుకుని విషాద రాగాలు ఆలపిస్తూ ఆలమందలకు కన్నీరు కార్పించేవాడా... ఎప్పటినుంచో నాకో చిన్న డౌట్. ఎవరైనా తీర్చేవారుంటే ఇలా వచ్చి కామెంట్ చేసి పుణ్యం కట్టుకుంటారా! ముని ✍️

మాటలో శ్రావ్యత క్రియలో నిబద్ధత మనసులో ప్రణయత వ్యక్తిత్వంలో స్థితప్రజ్ఞత దేవుడైనా... గోపాలుడైనా... జీవన సారథి అతడు నిన్ను గెలిపించే బోధకుడు ముని ✍️

  ❤️ నేను చదువుతున్న పుస్తకం ❤️ 👉 బొలీవియా డైరీ (1966 నవంబరు 7 - 1967 అక్టోబరు 7) రచయిత: చే గువేరా (గెరిల్లా పోరాటకాల రోజువారీ అనుభవాలు) "... మరి కాసేపటికే ఒక సైనికుడు మాకు ఎదురువచ్చాడు. అతనితోపాటు మూడు జర్మన్ వేటకుక్కలు, ట్రెయినరు కూడా ఉండడంతో మేం నివ్వరపోయాం. వాళ్ళు మమ్మల్ని వదలరని అర్థమైపోయింది. ముందుకు మీదకు వస్తున్నారు. నేను ముందుగా వస్తున్న కుక్క మీదకు గుండు పేల్చా, గురితప్పింది. ట్రెయినర్ మీద గన్ను గురిపెట్టా. తుపాకి 'జామ్' అయిపోయింది. మిగ్యుయెల్ ఒక కుక్కని చంపాడు. ఇంకెవరూ ఉచ్చులో పడలేదు. సైనిక పటాలం మీద ఆగాగి తుపాకులు పేలాయి. కాల్పుల శబ్దం ఆగిపోగానే మన వాళ్ళను వెనక్కి వచ్చెయ్యమని పిలుచుకు రావడానికి ఆర్బానోను పంపాను. తను వెళ్ళి వచ్చి రోలాండో గాయపడ్డాడనే వార్త చెప్పాడు. మరికాసేపటికి అతన్ని తీసుకువచ్చారు. అప్పటికే అతని ఒంట్లోంచి చాలా రక్తం పోయింది. మనిషి చాలా వేగంగా కృశించిపోతున్నాడు. మేం అతనికి ప్లాస్మా ఇవ్వనారంభించాం. అంతలోనే అతను మరణించాడు. తుపాకి గుండు అతని తొడ ఎముకని, నరాలు, కండరాల వ్యవస్థని చిన్నాభిన్నం చేసింది. మేం ఏదన్నా చేసేలోపే  అతను రక్తమోడుతూనే అలా కన్ను ...

  Sign In MENU  నూర్రూపాయలు నూర్రూపాయలు  (Author: చిట్టత్తూరు మునిగోపాల్) “ఏయ్.. ఏయ్.. ఏమిటా పని? వద్దు వద్దు, అలా చేయద్దు..” వణికిపోతూ అరిచాను. కాదు, అరవాలనుకున్నాను. గొంతు పెగిలితేగా... అల్లల్లాడిపోతోంది వాడి చేతుల్లో నా శరీరం. “రేయ్ శంకర్, ఏం చేస్తున్నావురా. ఏమిటాపని? నీకేమన్నా పిచ్చిపట్టిందా?” ఎవరో పుణ్యాత్మురాలు, వారిస్తూ ముందుకొచ్చి వాడి చేతులనుంచి నన్ను జాగ్రత్తగా విడిపించి తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. అప్పటికీగానీ నా వణుకు తగ్గలేదు. భద్రంగా ఆ మెత్తటి చేతుల్లో ముడుక్కున్నాను. వాడేం మాట్లాడలేదు. వెక్కుతున్నాడు. బుగ్గలపై కన్నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి. ఇంతకుముందు నుంచీ అంతే. ఒకటే ఏడుస్తున్నాడు. మొదట వీడే నన్ను విసిరి వీధిలో కొట్టింది. మళ్ళీ తనే నన్ను వెదికి పట్టుకుని ఇదిగో, ఇలా స్కూల్ దగ్గరలో ఉన్న చెట్టు చాటుకు తీసుకుని వచ్చాడు. హమ్మయ్య అనుకునే లోగానే, ఇలా నన్ను ముక్కలుముక్కలు చేయడానికి తెగించాడు. ఈమెవరో కానీ సమయానికి ఇటువైపు రాకుంటే- అమ్మో... మళ్ళీ భయం వేసింది. “నమస్తే టీచర్.” దారిన వెళ్తున్న పిల్లలు నమస్కారాలు చేస్తుంటే తెలిసింది, ఆమె స్కూల్ టీచర్. చాలా మంచిదట. స్కూల్లో ఈ శం...