గోపాళీయం

  Sign In MENU  నూర్రూపాయలు నూర్రూపాయలు  (Author: చిట్టత్తూరు మునిగోపాల్) “ఏయ్.. ఏయ్.. ఏమిటా పని? వద్దు వద్దు, అలా చేయద్దు..” వణికిపోతూ అరిచాను. కాదు, అరవాలనుకున్నాను. గొంతు పెగిలితేగా... అల్లల్లాడిపోతోంది వాడి చేతుల్లో నా శరీరం. “రేయ్ శంకర్, ఏం చేస్తున్నావురా. ఏమిటాపని? నీకేమన్నా పిచ్చిపట్టిందా?” ఎవరో పుణ్యాత్మురాలు, వారిస్తూ ముందుకొచ్చి వాడి చేతులనుంచి నన్ను జాగ్రత్తగా విడిపించి తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. అప్పటికీగానీ నా వణుకు తగ్గలేదు. భద్రంగా ఆ మెత్తటి చేతుల్లో ముడుక్కున్నాను. వాడేం మాట్లాడలేదు. వెక్కుతున్నాడు. బుగ్గలపై కన్నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి. ఇంతకుముందు నుంచీ అంతే. ఒకటే ఏడుస్తున్నాడు. మొదట వీడే నన్ను విసిరి వీధిలో కొట్టింది. మళ్ళీ తనే నన్ను వెదికి పట్టుకుని ఇదిగో, ఇలా స్కూల్ దగ్గరలో ఉన్న చెట్టు చాటుకు తీసుకుని వచ్చాడు. హమ్మయ్య అనుకునే లోగానే, ఇలా నన్ను ముక్కలుముక్కలు చేయడానికి తెగించాడు. ఈమెవరో కానీ సమయానికి ఇటువైపు రాకుంటే- అమ్మో... మళ్ళీ భయం వేసింది. “నమస్తే టీచర్.” దారిన వెళ్తున్న పిల్లలు నమస్కారాలు చేస్తుంటే తెలిసింది, ఆమె స్కూల్ టీచర్. చాలా మంచిదట. స్కూల్లో ఈ శం...

  ❤️ నేను చదువుతున్న పుస్తకం ❤️ 👉 నల్లమిరియం చెట్టు రచయిత: డా. వి.చంద్రశేఖరరావు “దళితులంటే, ఒక కేటగిరి. తప్పనిసరి కోటా. పేదవాళ్ళకంటే హీనమైన కేటగిరి. నేను మధ్యతరగతి మనిషిని, రాజకీయ నాయకుణ్ణి, Z.P.ఛైర్మన్ని ఇవేం నిజం కావు. నేను దళితుడన్నదే నిజం". “రాజకీయంగా, నాకు కొన్ని కమిట్మెంట్లు ఉన్నాయి. ఐడియా లున్నాయి. కానీ నేను దళితుణ్ణి. నా స్వంత ఆలోచనలు చేయటం నిషిద్ధం. పార్టీ చెప్పిన మాటకు తల ఊపే గంగిరెద్దుని నేను. పెరట్లో కట్టివేసుకున్న కుక్కను”. పార్టీలో, ఆఫీసులో, నాది దళిత ముఖం. నన్ను రిఫర్ చేస్తూ అందరూ ముఖం చిట్లిస్తారు. నేను దళితుల ప్రతినిధిని అని ప్రకటిస్తారు. నన్ను మూలాల నుంచి వేరు చేస్తారు. నేనొక మాస్క్ ను”. "ఇక్కడ దళితుడిగా జీవించటమంటే భయం గొలిపే ఒంటరితనం". -- నల్లమిరియం చెట్టు

 ❤️ నేను చదువుతున్న పుస్తకం ❤️ 👉 మాక్సీమ్ గోర్కీ కథలు మూల రచయిత: మాక్సీమ్ గోర్కీ అనువాదం: రాచమల్లు రామచంద్రారెడ్డి   "మనిషి యెవరిమీదనో ఒకరి మీద తన ప్రేమను నిలుపుకోవాలనుకుంటాడు. ఆ ప్రేమ తోటి ప్రాణిని తరచుగా బాధించినప్పటికీ, ఒకోసారి నీచపరిచినప్పటికీ, ఆ ప్రాణి జీవితాన్నే విష కలుషితం చేసినపప్పటికీ కూడా; యెందుకంటే మనిషి ప్రేమించడంలో ప్రేమించబడిన వ్యక్తి పట్ల గౌరవం వుండదు. తాన్యా పట్ల మా ప్రేమ అగత్యమైనది. ప్రేమించడానికి మాకు మరెవరూ లేరు గనుక." -- 26 మంది పురుషులూ, ఒక అమ్మాయీ "పూర్వకాలంలో యెన్ని మంచి విషయాలు వుండినాయో చూడు! యిప్పుడు యేమీ లేవు- మనుషులు లేరు, గొప్ప పనులు లేవు, కథలు లేవు -నీవు చెప్పలేవు. నీకేం తెలుసు? మీ యువకుల్లో యెవరికైతే యేం తెలుసు? గతాన్ని రేఖలకు పూర్వకాలం నాటి వాటితో పోల్చ దగినవి యేమీ లేవు. యెందుకు? చెప్పుమరి. అం. శోదిస్తే జీవిత సమస్యల కన్నిటికీ జవాబులు దొరుకుతాయి, కానీ మీ రావని చేయరు. అందువలన మీకేమీ తెలియదు. యేమి జరుగుతున్నదో నేను గమనించలే ననుకున్నావా? యెంతో బాగా గమనిస్తున్నాను. కండ్లు బలహీనమైనప్పటికీ, మనుషులు జీవించడానికి బదులు జీవితానికి సిద్ధం కావడం...