గోపాళీయం

ఉదయం ఆరు గంటలు అయింది. ఇంకా పూర్తిగా వెలుగు రాలేదు. వరుసగా వారం రోజులనునుంచి మబ్బులు కమ్ముకోవడమే. అప్పుడప్పుడూ నాలుగు జల్లులు పడడం తప్ప ఒక గట్టి వాన లేదు. అప్పుడే నిద్రలేచి అప్పటికే తెరచివున్న డోర్ తీసుకుని గుమ్మంలోకి వచ్చి నిలబడ్డాడు రాఘవరావు. ఎడమ చేత్తో నడుము పట్టుకుని , కుడి చేత్తో ముగ్గు దిద్దుతోంది ముంగిట జానకమ్మ. కారిడార్ వెంట అటుఇటు చూపులు సారించాడు. నిర్మానుష్యంగా ఉంది. ముగ్గులు వేయడం కాదుకదా , మానవమాత్రులన్నలన్నవారు కనిపించలేదు కంటికి. కోపం ముంచుకొచ్చింది. “ జానకీ , నీకెన్నిసార్లు చెప్పాను ఇలా చేయవద్దని. కొంపలు మునిగిపోయేటట్టు తెల్లారాకుండానే నిద్రలేచి ఆ ముగ్గులేయడం ఏమిటి ? నువ్వు ఇంకా మీ పల్లెటూళ్ళోనే ఉన్న కన్నెపిల్ల అనుకుంటున్నావా ? లేస్తే కూర్చోలేవు. కూర్చుంటే లేవలేవు. నీకీ ముగ్గులు వేయడం , ఆ తర్వాత నడుము నొప్పితో ముక్కుతూ మూలుగుతూ ఉండడం... ఇవన్నీ నీకవసరమా చెప్పు. ” నోరు చేసుకున్నాను అనుకున్నాడు. మాట మాత్రం సౌమ్యంగానే గొంతులోనుంచి బయటకు వచ్చింది. ఇంకా ఏదో అనబోతుంటే ఆయాసం తన్నుకుని వచ్చింది. ఆ వెంటనే దగ్గుతో సతమతమై పోయాడు. “ అయ్యో... ఇంత పొద్దున్నే మిమ్మల్ని ఎవరు లేచి ...

  ❤️ కాలాతీతుడు "కొడవటిగంటి" ❤️ నేను పదకొండో ఏట రజస్వల అయినాను. మరి మూడు నెల్లకు నా భర్త సన్నిపాతం వచ్చి చచ్చిపోయినాడు. సన్నిపాతం క్రిములవల్ల కలుగుతుందని శాస్త్రజ్ఞులు చెబుతారు. భార్యలు దుష్ట నక్షత్రాన రజస్వల అయితే భర్తలకు సన్నిపాతం వచ్చి మూడో వారంలో కొట్టేస్తుంది. ఈ రహస్యం దైవజ్ఞులకే తెలుసు... ఏమైతేనేం నేను కూడా ఒక హత్యకు కారకురాలైన దాన్నయినాను. యమధర్మరాజు కోర్టులో ఎప్పటికైనా నా మీద హత్యకేసు నడవకపోదు. ...  ఇట్లా ఉండగా ఒకరోజు - నా పదమూడో ఏట - ఒక పెద్ద మనిషి - మా బంధుకోటిలో వాడే - ఎవరూ లేని సమయంలో నన్ను తన వొళ్ళోకి తీసుకొని, నా శరీరమంతా ఎంతో ప్రేమతో నిమిరి, నన్ను గట్టిగా తన రొమ్ముకు అదుముకుని, నన్ను ఉద్రేకంగా ముద్దులాడాడు. ఆయనను నేను ప్రేమించానని చెప్పలేను. ప్రేమను గురించి కథలలో చదువుతున్న కొద్దీ దాని స్వభావం ఏమిటో బొత్తిగా తెలియకుండా పోతున్నది. గమ్యస్థానం తెలియక దిక్కులేని పక్షిలాగా తిరుగుతున్న కామేచ్ఛ ఈ సంఘటనతో ఆయన మీద వాలింది. ఈ సంఘటన జరిగాక నా బాల్యం అంతమై యవ్వనదశ ఆరంభమైంది. నాకది ఒకవిధమైన రెండో పుటక. అనేక రోజులపాటు, నెలలపాటు, ఈ సంఘటన గురించే జ్ఞాపకం వచ్చినప్పుడల్లా వొళ్ళు...

  💦 అనగనగా...! 💦 "అనగనగా ఒక ఊరు"కి వెళ్లి ఎన్నేళ్ళు గడిచిపోయాయో. చల్లటి వేపచెట్లకింద నులకమంచం వాల్చుకుని, కాలుమీద కాలు వేసుకుని "బాలచంద్రిక" కథల్లోకి పరిగెత్తిన బాల్యం, అప్పుడే అక్కడే తప్పిపోయింది. నా కథ సరే... నా పిల్లలు_ రేపేప్పుడో కాదు, ఇప్పుడే బాల్యం నుంచి తప్పిపోతున్నారేమో అన్న బెంగ. అలా తప్పిపోతే రేపు పెరిగి పెద్దయ్యాక వాళ్ళకంటూ బాల్య జ్ఞాపకాలు మిగలవేమోనన్న బాధ. "అనగనగా ఒక ఊరు"కు వాళ్ళనీ తీసుకెళ్లాలన్న తపన.  బాలచంద్రికలు, చందమామలు తెచ్చివ్వాలన్నా ఇప్పుడేవీ? అందుకే నేను ఇక్కడ కుప్పంలో ఓ చిన్న ప్రభుత్వ గ్రంథాలయాన్ని వాళ్ళకి వెదికి పెట్టాను.  అందులోని అలమరల్లో పేర్చిన పుస్తకాలలోంచి "అనగనగా ఒక ఊరి"లోకి చేయిపట్టి నడిపించాను. ఇప్పుడు నా పిల్లలు నిజంగానే బాల్యాన్ని దొరకబుచ్చుకున్నారు. రెండు వారాలకోసారి ఆదివారాల పూట గ్రంథాలయానికి నాతోపాటు వచ్చి, రెండుమూడు కథల లోకాలను వెంట తెచ్చుకుంటున్నారు. చదువులు ముగిసిన తీరిక వేళల్లో ఆ కథల లోకాలలోకి సునాయాసంగా తప్పిపోతున్నారు. హబ్బా... ఎంత సంబరంగా ఉందో నాకు. ఇదిగో ఇక్కడ ఉన్న పుస్తకాలు అటువంటి రెండు కథల లోకాలు....