రసన

        “నాయినా, నాయినా మీ గూనోడి కత జెప్పవా....” మాయమ్మ ముగ్గేసి మజ్జలో బెట్టిన దాసాని పూలు జూస్తా నిల్చుకోని వుండే నన్ను రొండు చేతులు పట్టుకోని ఊపేసినారు పిలకాయలు. మేము ఎదురుగా వుండే ఇంట్లోనే పాలు పొయ్యించుకొనేది. ఆయావులు ఏసిన ప్యాడ పదడుగుల దూరంలో పచ్చగా మెరస్తా వుండాది. మా వాకిట్లో జూస్తే, బోగి ఎయ్య డానికి ఒక్క కట్టిపుల్ల గూడా ల్యా. “హూ...” ముక్కల గుండా పొడుగ్గా గాలి వొదిలినాను. “నాయినా ఇంటా వుండావా, నీకే జెప్పేది. గూనోడి కత అడగతా వుంటే ఆ మాదిర్తో గాలి వొదలతా వుండావేంది?” ఇదేందో పెద్ద యవ్వారమే ఉండాదనుకోని వాకిలి మెట్ల మింద కుచ్చున్నారు పిలకాయిలు. పొద్దు ఎనిమిద్దాటినా పొగమంచు కురస్తానే ఉండాదింకా. సగించినట్టు నీరెండ కాస్తా వుండాది. వొగసారి   రొండు అరచేతులూ పరపరా రుద్దుకోని, చెంపలకు ఆనించుకొన్నాను. “మీ నాయమ్మ జూడరా వాకిట్లోనే ప్యాడ కళ్ళుకళ్ళుగా పడివుండాదా. అయినా గొబ్బెమ్మలు   పెట్టడం ల్యా. కనాకష్టం మీయమ్మన్నా పట్టిచ్చుకుంటాదా అంటే అదీలేదు. బోగి ఏసేదానికి ఒక్క కట్టి పుల్లన్నా లేదే, రేపు ఏంజేసేది? దేంతో బోగీ ఎయ్యాల... మనం యాడికి బోవాల?” నేను ఒదిలి...

          రాలుతున్న ఆకులు, పూవులు... వికసించిన కలువ    కొలను... పశువులను కాస్తున్న కన్నెపిల్ల... లయవిన్యాసాల నాట్యగత్తె... సొగసులతోపాటు గాంభీర్యాన్ని ఒలికే యువరాణి... మానవ దేహంలో నిబిడీకృతమైన షట్చక్రాలు... ఒకరికి ఒకరై పశువుపై కొలువైన గొల్ల జంట...  బండివెంట సాగుతున్న పడచులు... నీలాటి రేవులో నీళ్ళకొచ్చిన కన్నెపిల్ల... అనంత నీలంలో మునిగిన మహాశివుడు... అంతటి శివుడినే పాదాలకింద తొక్కిపట్టిన కాళిక... ప్రకృతిలో లయమై అనంతమైన శాంతిని ప్రసాదించే శరణాగతుడు... ఆలయం ఆవరణలో నడచి వెళ్తున్న మహిళ... పల్లెటూరి రచ్చబండమీద తీరి కూర్చుని ముచ్చట్లలో పడ్డ పెద్దమనుషులు... అసలక్కడ ఏ రూపు ఉందో అర్థమయ్యీ కానట్టు అనిపించే బోలెడు నైరూప్య చిత్రాలు... తంజావూరు పౌరాణిక పాత్రలు... రవివర్మ వన్నెలు... ఒకటా రెండా... అదో అనంత కళాసాగరం. సొందర్యాత్మక ఝరీపాతం... నిలువెల్లా పులకింతలు కురిసే మురిపెంపు ఆనంద కైవారం. ఇవి మచ్చుకు కొన్ని మాత్రమే. మెచ్చు తునకలు ఇంకా ఎన్నో. కాదేదీ కుంచెకు అనర్హం. 17.01.2026 శనివారం నేను ఒక ఆర్ట్ గ్యాలరీ చూడడం ఇదే మొదలు. అది కూడా నాకోసమని కాక మా లాస్యా పాపకోసమే మ...

“ఏమే, బాషాకు నీళ్లివ్వు. ఎండనపడి వచ్చాడు పాపం.” నాయన కేకతో నీళ్ళు రాలేదుకానీ, వరండాలో వాలు కుర్చీలో తీరుబడిగా కూర్చుని సాయికోటి రాసుకుంటున్న మా అవ్వ చివ్వున తలెత్తి చూసింది. ఆమె చూపులు చురచురా తాకాయి కాబోలు- వాకిట్లో సైకిలు స్టాండు వేసి, వెనుక క్యారేజీ మీద వున్న బియ్యం మూట దింపి భుజాన వేసుకుని గుమ్మంలోకి వస్తున్న అంగడి సాయిబు కొడుకు ఎక్కడివాడక్కడ ఆగిపోయాడు. ఏం చేయాలన్నట్టు బెరుకుగా నాయనవైపు చూశాడు. “ఫరవాలేదు బాషా, లోపలికి వెళ్ళి అదిగో ఆ తలుపు వారగా దించేయి.” భరోసా ఇచ్చాడు నాయన. అలాగే అన్నట్టు తలూపి, గబగబా గడప దాటి వెళ్ళి నాయన చెప్పిన చోట బియ్యం మూట దించి ముఖానికి పట్టిన చెమటను రెట్టకు తుడుచుకుంటూ ఇవతలకు వచ్చాడు బాషా. “ఇదిగో ఇది ఉంచు.” పది రూపాయల నోటు చేతికి ఇవ్వబోయాడు నాయన. తీసుకోలేదు అతడు. “వద్దు సార్, అబ్బాజాన్ తిడతాడు.” చెప్పాడు. ఈలోగా లోపలినుంచి అమ్మ తెచ్చి ఇచ్చిన నీళ్ళ చెంబు చేతిలోకి తీసుకుని పైకి ఎత్తి గొంతులో పోసుకుని గటగటా తాగేసి, వాకిట్లో ఉన్న కుళాయి తిప్పి కడిగి ప్రహరీ గోడపైన పెట్టాడు. “వెళ్లొస్తాను సార్” అన్నాడు సైకిలు స్టాండు తీస్తూ. “అలాగే, జాగ్రత్త.” అతడిని సాగన...