రసన

  💦 అనగనగా...! 💦 "అనగనగా ఒక ఊరు"కి వెళ్లి ఎన్నేళ్ళు గడిచిపోయాయో. చల్లటి వేపచెట్లకింద నులకమంచం వాల్చుకుని, కాలుమీద కాలు వేసుకుని "బాలచంద్రిక" కథల్లోకి పరిగెత్తిన బాల్యం, అప్పుడే అక్కడే తప్పిపోయింది. నా కథ సరే... నా పిల్లలు_ రేపేప్పుడో కాదు, ఇప్పుడే బాల్యం నుంచి తప్పిపోతున్నారేమో అన్న బెంగ. అలా తప్పిపోతే రేపు పెరిగి పెద్దయ్యాక వాళ్ళకంటూ బాల్య జ్ఞాపకాలు మిగలవేమోనన్న బాధ. "అనగనగా ఒక ఊరు"కు వాళ్ళనీ తీసుకెళ్లాలన్న తపన.  బాలచంద్రికలు, చందమామలు తెచ్చివ్వాలన్నా ఇప్పుడేవీ? అందుకే నేను ఇక్కడ కుప్పంలో ఓ చిన్న ప్రభుత్వ గ్రంథాలయాన్ని వాళ్ళకి వెదికి పెట్టాను.  అందులోని అలమరల్లో పేర్చిన పుస్తకాలలోంచి "అనగనగా ఒక ఊరి"లోకి చేయిపట్టి నడిపించాను. ఇప్పుడు నా పిల్లలు నిజంగానే బాల్యాన్ని దొరకబుచ్చుకున్నారు. రెండు వారాలకోసారి ఆదివారాల పూట గ్రంథాలయానికి నాతోపాటు వచ్చి, రెండుమూడు కథల లోకాలను వెంట తెచ్చుకుంటున్నారు. చదువులు ముగిసిన తీరిక వేళల్లో ఆ కథల లోకాలలోకి సునాయాసంగా తప్పిపోతున్నారు. హబ్బా... ఎంత సంబరంగా ఉందో నాకు. ఇదిగో ఇక్కడ ఉన్న పుస్తకాలు అటువంటి రెండు కథల లోకాలు....

“కూసో అబయా..” యాపసెట్టు కింద నులకమంచం వాల్చినాడు ఆయన్న. జంకతా కూసున్నాను. “ఇప్పుడు నువ్వు కూసోనుండా, ఈ జాగా ఎవురిదో తెలుసా అబయా?” నెత్తికి చుట్టిన తలగుడ్డ తీసి ఇదల్చతా మోకాళ్ళు రొండూ వొంచి మంచం పట్టీ పట్టుకొని గొంతు కూర్చుని నా మొగంలోకి చూసినాడు. చుట్టూ చూసినాను. కొంచెం దూరంలో నా ఎదురుగా బర్రిగొడ్లు కొయ్యి కూసాలకు కట్టేసుండాయి. వొక వారగా నేరేడు చెట్టుకు కుడితి తొట్టి ఆనించి ఉండాది. ఇంగో పక్క తురాయి చెట్టు మొదుట్లో కళ్ళాపి బాన గావాల, పచ్చిగా అదోరకం వాసన కొడతా వుండాది. జోబులోనించి చేతిగుడ్డ బయటకు తీసి ముక్కలకు అడ్డం పెట్టుకున్నాను. “నాకెలా తెలుస్తుంది నా. ఈ ఊరిలో జాగాల సంగతి?” నా మాటలో యాస కనిపిచ్చకుండా చేయాలంటే కష్టంగా అనిపిస్తా వుండాది. “ఇది మీ జాగానే. నువ్వు కుచ్చోనుండా, ఈ యాపసెట్టు మీ వాకిట్లో సెట్టే.” నవ్వు మొగంతో ఆయన్న చెప్పిన మాట యినంగానే మంచం మీద కిందికి ఏలాడేసిన కాలుపై పెట్టిన కుడికాలు కిందకి జారిపొయ్యింది. “నేనెవురో తెలుసానా మీకు?” అడిగాను కొంచెం ముందుకు వొంగి. “ఎందుకు తెలీదబయా. ఆ ముక్కూమొగం అంతా మునిరాంబావ నోట్లో నించి ఊడిపడినట్టే ఉండ్లా .” అప్పుడే కయ్యినుంచి వొచ్చ...

  స్పీ కర్ లోంచి శ్రీ వేంకటేశ్వర సుప్రభాతం శ్రావ్యంగా ప్రారంభమైంది. ఇంకా తెర తొలగలేదు. మా ముందు నిలుచున్నది ఒక మధ్య వయసు జంట. వాళ్ళు కదిలితేనే మేమూ ముందుకు కదల గలిగేది. నాకెందుకో ఆమె నిలుచున్న తీరులో తేడా కనిపించింది. అంతదాకా భర్త భుజం పట్టుకుని నిలుచున్న ఆమె, అంతలోనే అదే భుజం మీద వాలిపోయింది. కుడిచేతిలో ప్రింటవుట్ పేపర్ పట్టుకుని, అందులోని శ్రీ వేంకటేశ్వర సుప్రభాతాన్ని స్పీకర్ లోంచి వెలువడే శబ్దాలకు అనుగుణంగా అరమోడ్పు కళ్ళతో చదువుకుని పోతున్న ఆయన ఆ పని వీడలేదు. కాకపోతే తన ఎడమ చేతిని ఆమె వీపు చుట్టూ చుట్టి మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అక్షరాల నుంచి చూపు మరల్చకుండానే, కుడిచేతిలోని ప్రింటవుట్ ను భార్య ముఖం ముందుకు జరిపాడు. ఆయన చేష్టలు చూస్తుంటే నాకూ అనిపించింది, ఆమెది భక్తిపారవశ్యమేమోనని. అంతలోనే భర్త భద్రమైన భుజం పట్టునుంచి కిందికి జారిపోతోంది ఆమె. ఆ జంట వెనుక నిలుచున్న మాకే కాదు, ఇటుపక్కలా వేచివున్న మరికొందరికి కూడా తెలిసి పోయింది- అది భక్తి పారవశ్యం కాదు, సొమ్మసిల్లి పోవడమని. కానీ అపారమైన భక్తిలో మునిగి శ్రీవారి సుప్రభాత పారాయణంలో తరిస్తున్న ఆ భర్త శిఖామణికి మాత్రం ఆ స్పృహ లేదు. అ...

  ❤️ ఎన్నైనా అనండి! ❤️ తాతలుండేవాళ్ళు వీధి అరుగుపై విశ్రాంతికి రూపునిస్తూ పెరళ్ళుండేవి పచ్చపచ్చగా అలిసిన ప్రాణాలను సేదతీరుస్తూ చేదబావులుండేవి చలచల్లగా డస్సిన గొంతులో తియ్యటి జలాన్ని చిలకరిస్తూ కాలాన్ని వెనక్కి తిప్పాలనుకోడం... చాదస్తమైతే కావచ్చు కాలాన్ని గెలిచేద్దామని పరుగులు పెట్టడం... మూర్ఖత్వం అవునా కాదా! మీరు ఎన్నైనా అనండి ఇంత చద్దిమూట భుజానేసుకుని నింపాదిగా జీవితాన్ని దాటడం రానంత వరకు డిప్రెషన్ల మూకుమ్మడి ముట్టడిలో బతుకులు  బరస్ట్ అవుతూనే ఉంటాయి అహంకార క్షిపణి దాడుల్లో సామ్రాజ్యాలు  గల్లంతవుతూనే ఉంటాయి 👉 చిత్రం: లాస్య

  నేడోరేపో రాలిపోవడం తథ్యమని తెలిసినా అందంగా విరిసి  అందరికీ ఆనందాన్ని పంచుతుంది సుమం చెంతనే ఎదుగుతున్న పసి మొగ్గకు ఎలా జీవించాలో అనుభవాల రేకులు విప్పార్చి నేర్పుతుంది                                                ముని ✍️

  వాట్సాప్... ఫేస్బుక్... ఇన్స్టా...  హోరెత్తిపోతున్నారు నేతలు మరి ఊళ్లు... జనం గూళ్ళు... మిగిలారా ఇక్కడెవరైనా!