గోపాళీయం

  Sign In MENU  నూర్రూపాయలు నూర్రూపాయలు  (Author: చిట్టత్తూరు మునిగోపాల్) “ఏయ్.. ఏయ్.. ఏమిటా పని? వద్దు వద్దు, అలా చేయద్దు..” వణికిపోతూ అరిచాను. కాదు, అరవాలనుకున్నాను. గొంతు పెగిలితేగా... అల్లల్లాడిపోతోంది వాడి చేతుల్లో నా శరీరం. “రేయ్ శంకర్, ఏం చేస్తున్నావురా. ఏమిటాపని? నీకేమన్నా పిచ్చిపట్టిందా?” ఎవరో పుణ్యాత్మురాలు, వారిస్తూ ముందుకొచ్చి వాడి చేతులనుంచి నన్ను జాగ్రత్తగా విడిపించి తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. అప్పటికీగానీ నా వణుకు తగ్గలేదు. భద్రంగా ఆ మెత్తటి చేతుల్లో ముడుక్కున్నాను. వాడేం మాట్లాడలేదు. వెక్కుతున్నాడు. బుగ్గలపై కన్నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి. ఇంతకుముందు నుంచీ అంతే. ఒకటే ఏడుస్తున్నాడు. మొదట వీడే నన్ను విసిరి వీధిలో కొట్టింది. మళ్ళీ తనే నన్ను వెదికి పట్టుకుని ఇదిగో, ఇలా స్కూల్ దగ్గరలో ఉన్న చెట్టు చాటుకు తీసుకుని వచ్చాడు. హమ్మయ్య అనుకునే లోగానే, ఇలా నన్ను ముక్కలుముక్కలు చేయడానికి తెగించాడు. ఈమెవరో కానీ సమయానికి ఇటువైపు రాకుంటే- అమ్మో... మళ్ళీ భయం వేసింది. “నమస్తే టీచర్.” దారిన వెళ్తున్న పిల్లలు నమస్కారాలు చేస్తుంటే తెలిసింది, ఆమె స్కూల్ టీచర్. చాలా మంచిదట. స్కూల్లో ఈ శం...

  ❤️ నేను చదువుతున్న పుస్తకం ❤️ 👉 నల్లమిరియం చెట్టు రచయిత: డా. వి.చంద్రశేఖరరావు “దళితులంటే, ఒక కేటగిరి. తప్పనిసరి కోటా. పేదవాళ్ళకంటే హీనమైన కేటగిరి. నేను మధ్యతరగతి మనిషిని, రాజకీయ నాయకుణ్ణి, Z.P.ఛైర్మన్ని ఇవేం నిజం కావు. నేను దళితుడన్నదే నిజం". “రాజకీయంగా, నాకు కొన్ని కమిట్మెంట్లు ఉన్నాయి. ఐడియా లున్నాయి. కానీ నేను దళితుణ్ణి. నా స్వంత ఆలోచనలు చేయటం నిషిద్ధం. పార్టీ చెప్పిన మాటకు తల ఊపే గంగిరెద్దుని నేను. పెరట్లో కట్టివేసుకున్న కుక్కను”. పార్టీలో, ఆఫీసులో, నాది దళిత ముఖం. నన్ను రిఫర్ చేస్తూ అందరూ ముఖం చిట్లిస్తారు. నేను దళితుల ప్రతినిధిని అని ప్రకటిస్తారు. నన్ను మూలాల నుంచి వేరు చేస్తారు. నేనొక మాస్క్ ను”. "ఇక్కడ దళితుడిగా జీవించటమంటే భయం గొలిపే ఒంటరితనం". -- నల్లమిరియం చెట్టు

 ❤️ నేను చదువుతున్న పుస్తకం ❤️ 👉 మాక్సీమ్ గోర్కీ కథలు మూల రచయిత: మాక్సీమ్ గోర్కీ అనువాదం: రాచమల్లు రామచంద్రారెడ్డి   "మనిషి యెవరిమీదనో ఒకరి మీద తన ప్రేమను నిలుపుకోవాలనుకుంటాడు. ఆ ప్రేమ తోటి ప్రాణిని తరచుగా బాధించినప్పటికీ, ఒకోసారి నీచపరిచినప్పటికీ, ఆ ప్రాణి జీవితాన్నే విష కలుషితం చేసినపప్పటికీ కూడా; యెందుకంటే మనిషి ప్రేమించడంలో ప్రేమించబడిన వ్యక్తి పట్ల గౌరవం వుండదు. తాన్యా పట్ల మా ప్రేమ అగత్యమైనది. ప్రేమించడానికి మాకు మరెవరూ లేరు గనుక." -- 26 మంది పురుషులూ, ఒక అమ్మాయీ "పూర్వకాలంలో యెన్ని మంచి విషయాలు వుండినాయో చూడు! యిప్పుడు యేమీ లేవు- మనుషులు లేరు, గొప్ప పనులు లేవు, కథలు లేవు -నీవు చెప్పలేవు. నీకేం తెలుసు? మీ యువకుల్లో యెవరికైతే యేం తెలుసు? గతాన్ని రేఖలకు పూర్వకాలం నాటి వాటితో పోల్చ దగినవి యేమీ లేవు. యెందుకు? చెప్పుమరి. అం. శోదిస్తే జీవిత సమస్యల కన్నిటికీ జవాబులు దొరుకుతాయి, కానీ మీ రావని చేయరు. అందువలన మీకేమీ తెలియదు. యేమి జరుగుతున్నదో నేను గమనించలే ననుకున్నావా? యెంతో బాగా గమనిస్తున్నాను. కండ్లు బలహీనమైనప్పటికీ, మనుషులు జీవించడానికి బదులు జీవితానికి సిద్ధం కావడం...

👉 విషాద కామరూప మూలం: ఇందిరా గోస్వామి అనువాదం: గంగిశెట్టి లక్ష్మీనారాయణ     ప్రాంతం ఏదైనా, భాషలు వేరైనా గతం కొద్ది భేదాలతో ఒకటే. జమీందారీ వంశాలకు ఒక్కోచోట ఒక్కో పేరు. అస్సాంలో గోసాయిలంటారు. ఇక్కడ వైష్ణవ మఠాల ఆధిపత్యం తక్కువేమీ కాదు. ఒకప్పుడు వైభవంగా వెలిగిన ఈ గోసాయీలు, మఠాలు అనంతరం ఎంత క్షీణ స్థితికి చేరాయో.. నాటి వితంతువులు గడిపిన దుర్భర పరిస్థితులేమిటో 320 పేజీల ఈ నవల మన కట్టెదుట ప్రదర్శిస్తుంది. నాటి చారిత్రక పరిణామాలని కథలో కలగలిపి చిత్రిక పడుతుంది. కాదనుకుంటే... మూల రచయిత, అనువాదుకుల తొలి, మలి పలుకుల్లో కొంచెం కొంచెం  కింద ఇచ్చాను, వినండి. ముని ✍️      ఈ నవలలోని పాత్రలన్నీ కల్పితాలే. అయితే నా అనుభవాలు, జీవితంలో ఎదురైన కొందరు వ్యక్తులు, వారి వ్యక్తిత్వాలు వీటికి ప్రేరణనిచ్చాయి. అస్సాంలోని కామరూప జిల్లాలో మారుమూల ఓ సత్రా* చుట్టూ ఉన్న చిన్న గ్రామాన్ని గురించి ఈ నవల వర్ణిస్తుంది. పందొమ్మిదవ శతాబ్దం ప్రథమ పాదం (1820) మొదలు బ్రిటిషు పాలన నుంచి భారతదేశం విముక్తి పొందిన సంవత్సరం (1947-48) దాకా, సుమారు వందా పాతికేళ్ళపాటు ఓ గోసాయి కుటుంబంలో జరిగిన విషాద గాథ ఈ నవ...

చిట్టత్తూరు నాదముని...! ప్యాంటు షర్టు... నడుముకు బిగించిన బెల్టు... చెమటలు కారి కేలర్ పాడైపోకుండా మెడకింద క్రాస్ గా మడిచి పెట్టిన కర్చీఫు... ఎడమ చేతికి నల్ల పట్టీతో బిగించిన హెచ్. ఎమ్.టి. రిస్టు వాచ్... మా నాయన చాలా సాధారణమైన మనిషి.  డొక్కు సైకిలు... దాని బారుకు కట్టిన మూడు గిన్నెల స్టీలు క్యారేజీ... వెనుక క్యారేజీ సీట్లో మడత పెట్టిన కాకి సంచి... ప్రతి ఉదయం సమయానికన్నా అర గంట ముందే చెమటలు కక్కుకుంటూ పది కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉండే బడిలో వాలిపోవడం... మా నాయన సామాన్యమైన బడి పంతులు. ఎందుకో అప్పుడు తెలియదు కానీ , అమ్మకు తిట్లు... ఏడాదిలో ఎప్పుడో అప్పుడు నన్ను చదువుకు కూర్చోబెట్టి వీపుపై పిడిగుద్దులు... నాయన మహా కోపిష్టి. అమ్మకు సైగ చేసి ప్లేట్లో వడ్డింపజేసే అంగట్లో తెచ్చిన కారాసు పలుకులు... ప్రతి శనివారం నాకోసం ఆకులో మిగిల్చే నూనెకారం తడిసిన రుచులూరే దోసె ముక్కలు... టైఫాయిడ్ జ్వరం వచ్చినప్పుడు వండించి పెట్టిన ఉలస చేపల కూరలు... జబ్బుపడ్డ నా బెడ్ పక్కనే ఆస్పత్రిలో ఒట్టి నేలపై పడిగాపులు... నాయన బయటపడని ప్రేమిష్టి. అటకమీద అట్టపెట్టెల్లో గుట్టలుగా కథల పుస్తకాలు... తిన్నెమీద గుడ్డి దీపపు వెలుగుల...

ప్రకృతీ అమ్మా ఒకటేగా నిలువెల్లా పూచిన ప్రేమేగా! 👉 అమ్మ పుట్టిన రోజు బహుమతిగా మా పాప గీతల్లో పురుడుపోసుకున్న చిత్రం ఇది.

మల్లెలు చూస్తే మనసు సిగ్గుగా తడబడుతుంది ఊళ్ళో కాసిన వెన్నెల గుండెలో చొరబడుతుంది